Zo naar 5 weken zit de assertiviteitstraining erop. Omdat ik met een behoorlijke burn out thuis zit, vonden ze het slim dat ik wat meer voor mezelf opkom en op een juiste manier. Met gezonde spanning richting de cursus, allemaal nieuwe mensen en ja, daar ben ik natuurlijk weer niet zo'n held in. Maar het is me gelukt.

We zaten met 3 mannen en 3 vrouwen, helaas heeft 1 man afgehaakt maar de verpestte de sfeer niet. Van sommige mensen verwacht je niet dat ze een assertiviteitscursus nodig hadden, maar toch. De 1 was te assertief, alles opkroppen en daarna lekker van je afschreeuwen en de ander was totaal niet assertief, die kwam helemaal niet voor zichzelf op.

 Bij mij heeft het 2 kanten, op de werkvloer ben ik absoluut niet assertief maar thuis ben ik te assertief. Ook wel lastig, ik weet inmiddels wel waar het mee te maken heeft.

Elke week moesten we een assertiviteitsdagboek maken, maar dat is moeilijk. Vooral bij het stukje gedachten en gevoelens, dan moet je stilstaan bij de emoties wat dat allemaal opwekt.

Is je gedachten relevant? Zoals, straks vinden ze mij stom, of ik voel me schuldig. Dit zijn allemaal irrelevante gedachten. Maar daar kan een mens zich best gek mee maken. Relevante gedachten zijn weer bijvoorbeeld; die persoon zal het wel druk hebben.

Het  beste wat ik geleerd heb is dat je best nee mag zeggen, bij een vraag. Je wijst immers niet de persoon af, maar het verzoek. Ik vind het altijd vervelend om mensen te moeten teleurstellen, ben zo’n persoontje van pleaser… maar daar red je het echt niet mee in de wereld.

 En nu ik al zo’n half jaar thuis ben, merk je goed wat teveel is en wat niet. In het begin was het al teveel op mijn dochter steeds van school te halen en weg te brengen. Tja en dan moet je om hulp vragen, maar dan krijg je weer irrelevante gedachten.

Ik ben nog jong, dat moet ik toch kunnen (irrelevant, omdat ik ziek was)

Wat zullen de andere moeders wel niet denken (irrelevant, je moet aan jezelf denken, wat anderen denken is niet ter sprake)

En betrek dingen op jezelf, als je situaties niet leuk vindt, zeg dat niet jij moet de muziek zachter zetten. Maar hou het bij jezelf; ik vind de harde muziek vervelend, is het mogelijk als de muziek wat zachter kan?

Dat klinkt toch veel aardiger?

 Nu moet ik het in het dagelijkse leven toe gaan passen, best wel moeilijk, maar dat ga ik wel redden. Omdat mijn omgeving vertrouwd aanvoelt.

Maar wat als ik weer beter ben en weer aan het werk ga (bij een nieuwe werkgever), durf ik dan ook assertief te zijn en grenzen aan te geven.

Plop! Daar is die onzekerheid weer, dat moeten we ook nog opkrikken…  Binnenkort weer tijd voor een nieuwe cursus, krik dat zelfvertrouwen op! Aan de buitenkant zie ik er gezond uit, maar van binnen ben ik een opgebrande openhaard. Maar ook dat vuurtje van binnen zal op den duur ook weer lekker gaan branden.

Jemig, wat lang geleden dat ik een blog achtergelaten heb. Bijna een jaar, in een jaar is er veel verandert. Maar sommige zaken blijven hetzelfde. Ben nog steeds gelukkig getrouwd en ook nog moeder van een hele lieve dochter.

 Maar er zijn ook een aantal dingen verandert. Zit alweer sinds mei in de ziektewet en inmiddels is de vestiging waar ik werkte opgeheven. Dus zit nu werkeloos thuis, maar dat houdt niet in dat ik mij verveel. Waar ik achter ben gekomen is dat een huismoeder drukker is dan een werkende moeder. Waar zou dat dan aan liggen? Als werkende moeder heb je een vast ritueel, s'morgen opstaan, douchen, eten en hup naar school of naar oppas. En einde van de middag kindje weer ophalen, eten, pyama aan en naar bed. Dat dag in en dag uit.

Maar als huismoeder ben je 100x drukker. Naar school brengen, lezen met de kids, huishouden. Kinderen weer ophalen van school, snel lunchen, weer naar school en dan om 15.00 uur ophalen. Vriendinnetje mee naar huis, of zij mee naar een vriendinnetje. Gevolg dat je haar weer ergens op moet halen.

Ook wordt er verwacht dat je huis schoon is, elke dag een verse maaltijd op tafel staat en je ook nog er leuk uitziet. pffff Maar wat is het heerlijk om elke dag zelf voor je kind te kunnen zorgen, en echt betrokken te zijn bij school. Voorlopig ben ik nog niet beter, dus kan bijna alle tijd van mij aan mijn meisje worden besteed.

Zo we gaan over een paar dagen alweer het nieuwe jaar in, wat gaat dat eigenlijk toch weer snel.

Veel leuke dingen gebeurt en zoals het hoort in het leven ook minder leuke dingen. Ik zal ze niet allemaal opratelen want dan wordt het zo’n langdradig verhaal. En ach mijn sores zijn ook geen lekker leesvoer. Tenzij je heel nieuwsgierig bent, maar goed dan ga ik toch maar voor het directe contact. Kreeg ik als tip van onze koningin haha.

Het wordt weer een verhaal om het jaar af te sluiten, nieuwe voornemens verzinnen en hopen dat ze uitkomen zonder dat ik daar te veel moeite voor moet gaan doen. Want tja, als ik aan mijn goede voornemens tijd moet gaan besteden dan kan ik beter mijn baan opzeggen en dat was ik toch echt niet van plan. Kan mijn collega’s niet missen J

Heb jij goede voornemens? Stoppen met roken, 10 kilo afvallen of eens wat liever zijn voor je ouders. Ach weet je wat het is, het zit allemaal in het aard van het beestje, je kunt niet met wat vuurwerk van alles veranderen. Je moet er 100% achterstaan. Ik heb een poging ondernomen om te stoppen met roken en dat ging even goed, maar je kent het wel. Samen met je collega buiten en dan ruik je het en dan ben je verkocht. Wat begon met 1 heisje, werd daarna meteen een sigaret en daarna toch maar naar de benzine pomp gereden en een pakje gehaald. Hmm dat doel dus niet gehaald.

Afvallen? Ooit een beetje aan begonnen maar die love handles blijven toch zitten. Gelukkig zit mijn lief daar niet mee. Ben nog steeds blij en gelukkig met hem. 9 maand geleden tegen hem het ja woord gezegd, dus zou ook niet goed zijn als ik niet meer tevree met hem was.

Mijn meisje is natuurlijk groot geworden, eigenwijs en brutaal, maar dat heeft ook zijn charme. Sprakeloos staan als ze er weer een opmerking uitgooit, verbaasd zijn dat ze zo brutaal is en balen dat ze dat mooie jurkje niet meer past, omdat ze zo groot wordt. Maar ook dat is leuk en mooi. Ook al staat het schaamrood mij regelmatig op de kaken, wat je gelukkig niet snel ziet. Lang leve mijn achtergrond, heeft mij meerdere keren gered.

Misschien het bloggen wat oppakken, ooit aan begonnen maar zit totaal geen regelmaat in…… hoe komt dat geen zin, geen tijd. Het eerste in ieder geval niet, laten we het maar houden op geen tijd voor leuke dingen. Te moe om achter/ voor de pc te zitten.

Misschien is dat wel een goed voornemen…………..meer tijd nemen voor leuke dingen!

Iemand nog leuke ideeën?

Jongeren hebben van het weekend problemen veroorzaakt in de bioscopen in de grote steden, de mensen uit de bioscoop vermoeden dat het met het Suikerfeest te maken heeft. Dan gaan de islamitische jongeren naar de bioscoop. En dat leidde wederom tot problemen in de bioscoop.

Ik citeer even een laatste stukje uit de Telegraaf;

Volgens een woordvoerder van Pathé hadden de bioscopen extra beveiliging ingezet. „Dat gebeurt elk jaar tijdens het Suikerfeest. De islamitische jeugd trekt er dan massaal op uit, dan lijkt me het logisch dat er zich wat incidentjes voordoen.

Mijn mond viel wijd open van verbazing en iedereen weet dat ik best wel een grote mond heb, maar wat een uitspraak. Extra beveiliging ingezet en het is logisch dat er wat incidentjes voordoen.

HALLO!!! Je zit verdorie in de bioscoop!

Toen ik een jaar of 15 was en ging met vrienden naar de bioscoop, namen we braaf een bakje popcorn, want chips kraakte immers te veel, en een beker cola. Nog geen 16, dus geen bier.

Waren ruim op tijd aanwezig, nog even een sigaretje en dan braaf je stoel opzoeken en wel het juiste nummer.

Als je last had van andere bioscoopgangers dan was het even SSSSTTTT, of hou je mond eens, maar verder was het rustig. En na afloop weer keurig naar huis, stad of wat dan ook. Maar nooit maar dan ook nooit incidentjes.

Het verbaast mij trouwens toch al wel wat die jongeren tegenwoordig uitspoken en wat er uit hun mond komt. Soms schaam ik mij omdat ik naast of in de buurt van zo n persoon bevindt.

Tuurlijk ben ik niet de liefste geweest, was een dramatische puber. Lekker met de kont tegen de krib aan en ook uit mijn mond vielen woorden die Maud nooit mag zeggen. En achteraf heb je daar spijt van en zeg je weer sorry.

Maar sommige jongeren kennen het hele woord respect en normen en waarden niet, die doen maar waar ze zin in hebben en de rest van de wereld boeit niet.

Beetje Remi met alleen op de wereld. Alles draait om hun en wat een ander voelt, doet of denkt dat interesseert ze geen bal ( reet of flikker!).

Misschien ben ik wel streng opgevoed, tot aan mijn 16^e braaf in de kerk. Toen ik 16 was wilde ik stappen en met een kater in de kerk zitten….. was toch geen goed plan en gelukkig zagen mijn ouders dat ook wel in.

Maar ik heb wel wat normen en waarden meegekregen en respect voor anderen.

Ik zal eens wat opnoemen wat ik normaal vind

-          Opstaan voor ouderen

-          Oudere mensen aanspreken met u, oké tegenwoordig mensen die bejaard zijn

-          Mensen helpen, die je kan helpen

-          Deur openhouden

-          Respect hebben voor andermans mening

-          Je troep in de prullenbak gooien >>> geen zwerfafval

-          Met 2 woorden spreken, ja oma, nee oma

-          Geen grote mond tegen een ouder iemand

Natuurlijk zijn er uitzonderingen in de regel. Je moet een beetje meegaan in de tijd. Maud probeer ik ook de normen en waarden bij te brengen. Nu zijn we heel erg bezig om haar met 2 woorden te laten antwoorden. Ja mama, nee mama en andere mensen helpen.

Het is even als bij het zinloos geweld, eerst zaaien en dan oogsten. Voed je kinderen op zoals je zelf ook behandeld wenst te worden. Leer ze normen en waarden en dat ze zich moeten gedragen, ook buitenshuis.

Die jongeren van tegenwoordig mogen wel eens een flinke schop onder hun tere billetjes hebben, doe ze allemaal maar een maatschappelijke stage. In een verzorgingstehuis, bij gehandicapten en in de gevangenis. Misschien dat ze wakker geschud worden…………..

Soms kun je zo gruwelijk chagrijnig worden van het een en ander. De wekker die naar je zin te vroeg afgaat, regen of dat je gewoon even zon heerlijke baaldag hebt.

Ik heb soms ook een bui dat ik in 1 keer heel heel maar dan ook heel chagrijnig ben en dan kan ik je zeggen, dan kun je beter wegwezen.

Dan ben ik niet meer de meelevende, voelde en leuke Lein…. Nee dan zie je een verschrikkelijke andere kant van mij.

Kortaf, ongeduldig en met een hele dikke betonnen muur om me heen.

Eigenlijk ben ik dan een pitbull die het kaas niet van zijn brood laat eten, bedoel de brokken niet uit zijn bak laat eten.

Zo n donkere wolk hangt boven mijn hoofd en als je iets zegt dan krijg ik een bliksemflits en WOEF!

Deze bui komt gelukkig niet heel vaak voor en weet ik wel weer in te dimmen met een hele diepe zucht.

Maar vanochtend was het dan bijna zover. Ik zat braaf optijd op mijn werk en bezig de pc op te starten totdat Demis mij belde. Wat moet hij nu weer?? Dacht ik bij mezelf. Hij begon meteen met;  heb niet zulk leuk nieuw…. Je fiets is gejat….. stil…. Zucht… bliksemflits WOEF ( ik zei wat anders, maar goed dat vermeld ik maar eens even niet) Mijn mooie Libelle fiets inclusief draagmandje en roze fietstassen. De tassen hadden ze er maar even afgehaald…. De enige fiets waar ik goed op kon fietsen zomaar weg, pleitte, gejat. En helaas weer bij ons uit de berging. Even voor de statistieken, dit is de 2^e in nog geen 13 maanden.  6 augustus 2008…. Ook fiets weg.

Maar goed, omdat dit zo n lieve fiets was, heb ik maar een afscheidsgedichtje gemaakt.

Bedankt voor alle dingen,

Je liet me altijd weer zingen.

Jij gaf mij dat extra plezier in het leven,

Je hebt mij veel gegeven.

Bedankt voor de dagen dat ik op je mocht,

Ik was totaal aan je verknocht.

Maar nu ben je niet meer hier,

Maar ik denk aan je met veel plezier.

Dag lieve libelle fiets…..

Ik kwam dit gedicht tegen op internet. Hoef er verder niks bij te zeggen denk ik..

Een ziekte met een naam,maar zonder een gezicht.
Van buiten is niet te zien,wat het in je heeft aan gericht.
De vermoeidheid,de wanhoop,het verdriet en de pijn.
Worden niet begrepen in een wereld waar alles te zien moet zijn.

Je lacht,je doet vrolijk,niet altijd even oprecht.
Het sloopte je van binnen,het is een lang en eenzaam gevecht.
Je bent niet meer,wie je ooit eens was.
Je kunt niet meer,wat je ooit kon.
Maar ook voor jouw schijnt nog steeds de warme levenszon.

Onderstaande tekst in niet door mijzelf geschreven, maar ik zag de tekst staan op een forum. Ik vond de tekst zo duidelijk en het verwoord heel erg hoe ik me (soms) voel. De tekst is niet om medelijden te krijgen, maar meer om uit te leggen waarom ik sommige keuzes maak.

Als je Fibromyalgie hebt, betekent dat veel dingen veranderen en dat veel van deze dingen onzichtbaar zijn. Het is niet zichtbaar zoals een dwarslaesie. De meeste mensen begrijpen zelfs niet een klein beetje wat het is FM te hebben en de effecten die het heeft voor je leven. Mensen die denken het te begrijpen zijn eigenlijk vaak slecht geïnformeerd.
Om juist geïnformeerd te zijn en voor wie begrip heeft? ……. Er zijn bepaalde dingen van mij die ik wil dat je begrijpt voordat je mij veroordeelt…

Begrijp a.u.b. dat ziek zijn niet betekend dat ik geen mens meer ben.
Het grootste deel van de dag moet ik doorbrengen met veel pijn en uitputting, en als je op bezoek komt probeer ik een zo goed mogelijke gastvrouw te zijn, maar ik zit nog steeds in dit lichaam. Ik maak mij nog steeds druk om werk en mijn familie en vrienden en meestal houd ik ervan dat jij ook praat over die dingen die jou aangaan.

Begrijp a.u.b. het verschil tussen "gelukkig" en "gezond".
Als je griep hebt voel je je waarschijnlijk miserabel, maar ik ben al jaren ziek. Ik kan me niet altijd miserabel voelen, in feite werk ik er hard aan, niet miserabel te zijn. Dus wanneer je met me praat en ik klink vrolijk, dan betekent het dat ik vrolijk ben. Dat is alles. Het betekent niet dat ik geen pijn heb of vreselijk moe ben, of dat ik beter word, of wat dan ook.
Zeg dan alsjeblieft niet: "Oh, je klinkt al beter!". Ik klink niet beter, ik klink vrolijk. Als je daar wat van te zeggen hebt, mag dat.

Begrijp goed, dat kunnen staan voor 10 minuten niet meteen betekent dat ik dus ook 20 minuten kan staan, of een uur.
En omdat ik gisteren 30 minuten kon staan, betekent niet dat ik vandaag hetzelfde kan doen. Bij veel ziektes ben je verlamd, of kun je je bewegen. Bij deze ziekte ligt het wat meer ingewikkeld.

Alles wat hierboven beschreven staat geldt ook voor "zitten", "lopen", "denken", ·"aan anderen denken" enzovoort … het geldt voor alles.
Dat doet Fibromyalgie.

Begrijp a.u.b. dat Fibromyalgie variabel is.
Het is wel goed mogelijk (voor mij, dat is normaal) dat ik de ene dag grote stukken kan lopen en weer terug, terwijl ik de andere dag moeite heb om naar de keuken te gaan. Val me niet aan met: "Maar gisteren deed je dat wel!" als je wilt dat ik iets doe, vraag dan of ik het kan. In een soortelijke situatie kan ik misschien op het laatste moment een afspraak afzeggen, als dat gebeurt neem dat dan niet te persoonlijk op.

Begrijp me a.u.b. dat "uitgaan en dingen doen” mij niet beter laten voelen en mij zelfs vaak veel slechter maken.
Als je me vertelt dat ik me veel moet bewegen of dat ik moet afvallen (of bijkomen), een oefenapparaat moet kopen, op gymnastiek moet gaan of zoiets… dan kan dat mij emotioneel zeer doen (en ik moet dan weleens huilen) en dat is niet goed… als ik deze dingen kon, dan zou ik ze graag doen wist je dat wel?
Ik werk aan mezelf met mijn dokter en binnenkort de fysiotherapeut en ik doe de oefeningen al die ik moet doen in mijn situatie.
Een andere uitspraak die mij echt aangrijpt is: "Je moet jezelf alleen maar wat harder aanpakken …" Het is duidelijk dat Fibromyalgie direct met de spieren te maken heeft en omdat mijn spieren zich niet ontwikkelen op de manier zoals die van jou, maak ik meer kapot dan dat ik goed doe wanneer ik je raad opvolg en dat kost me dagen of weken om weer te herstellen door misschien maar een enkele activiteit.

Begrijp a.u.b. dat als ik zeg dat ik het nodig heb om even te zitten, ·te liggen, de kussens nodig heb, dat ik dat nu meteen nodig heb – het kan niet verschoven worden omdat er geen tijd voor is of omdat ik niet thuis ben (of om een andere reden).
Fibromyalgie houdt daar geen rekening mee.

Als je een goed idee voor mij hebt, houd dat dan toch maar voor je.
Het is niet dat ik zoiets niet waardeer, en het is niet omdat ik niet beter wil worden. Het is omdat iedereen stuk voor stuk wel een goed idee voor mij heeft. In het begin heb ik alles wat mij werd geadviseerd uitgeprobeerd, maar ik realiseerde mij toen dat ik zoveel energie gebruikte om dingen uit te proberen, dat ik mezelf alleen maar zieker maakte, niet verder beter. Als er iets zou zijn dat alle Fibromyalgiepatiënten beter kon maken of zelfs maar helpen, dan zouden alle mensen met Fibromyalgie het wel weten.
Er is een wereldwijd netwerk (op Internet en daarbuiten) tussen mensen onderling met Fibromyalgie, als er iets zou zijn dan zouden we het wel weten.

Als je dit alles gelezen hebt en je wilt mij toch een goede suggestie geven, doe dat dan maar, maar verwacht niet van mij dat ik daar meteen achterheen ga en uitprobeer. Ik zal er dan over nadenken en eventueel met mijn arts bespreken.

In vele opzichten ben ik van jou afhankelijk – van mensen die niet ziek zijn – ik heb je nodig om mij op te zoeken, wanneer ik te ziek voor ben om zelf weg te gaan… Soms heb ik je nodig om mij te helpen bij het boodschappen doen, koken of het huishouden doen.
Ik zal je misschien wel eens nodig hebben om mij naar de dokter of de fysiotherapeut te brengen. Ik heb jou op een andere manier ook nodig…..jij bent mijn link naar de buitenwereld … als je mij niet op komt zoeken dan zie ik je misschien niet meer zo vaak. … en, zoveel als mogelijk heb ik het nodig dat je me begrijpt.

Daar zaten we dan, vanmorgen samen op de bank om het Koninklijke familie in Apeldoorn te zien. Hemelsbreed nog geen

20 kilometer

van ons vandaan.

Demis herkende het Oranje park en we spraken vol lof over Alex die gaat waterfietsen samen met Maxima en de andere prinsen die gaan tokkelen.

Het was prachtig weer en wij hadden het er over om ook wat te gaan doen.

Tot het ene moment, een zwarte Suzuki het beeld in rijdt en tegen de ‘Naald’ tot stil stand komt. Geschreeuw, gehuil, voor ons verstandverbijstering……..verbouwereerd en dan word je wakker van schrik als je alle mensen op straat ziet liggen.

Ook al waren we niet op de plek des onheil, maar je hart slaat wat slagen over en je bent stil.

Je ziet een chaos op de televisie…….auto in de kreukels, mensen op straat, ambulances en veel politie.

Toevallig 5 minuten voor de ‘aanslag’ had ik met Demis erover van stel je voor dat er een aanslag gebeurt op de familie…. En helaas werd mijn denkwijze toch echt werkelijkheid.

Eerst denk je een ongeval, maar snel vervaagt dat beeld en besef je dat het een aanslag op de Koninklijke familie is.

In de loop van de dag komt er steeds meer informatie naar boven, helaas wordt ook bekend dat er dodelijke slachtoffers te betreuren zijn.

Veel activiteiten in verschillende plaatsen worden stilgezet met respect voor de slachtoffers en nabestaanden.

Inmiddels is bekend dat de dader werkeloos is en in de schulden zit, maar wat bereik je met een aanslag op de familie met als resultaat dat er altijd onschuldige mensen slachtoffer maakt.

Wat zou er in de man zijn hoofd zijn rondgegaan toen hij het eerste hek ramde…… zoveel vragen…… zo weinig antwoorden….

Laten we hopen dat deze dader gestraft wordt voor alles wat hij aangericht heeft, en dan niet een simpele gevangenisstraf van 10 jaar. Nee, laat hem maar met de mensen praten die door dit een slachtoffer zijn geworden, naasten verloren hebben, die door zijn actie hun toekomst anders moeten invullen.

Koninginnedag zal nooit meer hetzelfde zijn. Altijd zal er worden teruggedacht worden aan Koninginnedag 2009.

Voorbeeld functie

Tis soms wel eens vreemd, dat je dingen ziet waarvan je gevoel zegt ‘het klopt niet’, wat niet in je straatje past. Dat je met grote ogen er naar zit te kijken en je oren rood aanlopen van verbazing.

Ik vind als je de keuze maakt om in de media te stappen en je kiest ervoor om een BN’er (Bekende Nederlander) te worden, dat je er rekening mee houdt dat je leven op straat ligt en dat mensen tegen je op kijken.

Denk aan onze Katja, geloof paar keer met drank op achter het stuur gekropen en niet zonder schade thuis gekomen. Er werd redelijk laconiek op gereageerd en in de doofpot gestopt.

Vergeet vooral niet de rel van Patrick Kluivert, vrijgesproken van groepsverkrachting, omdat het een goede voetballer was. Maar zijn carrière in Nederland liep op de klippen en de waarheid en dan niets anders dan de waarheid zal nooit boven tafel komen. Dankzij zijn manager en het zwijggeld voor de betreffende dame.

Voor jongeren, die wat minder realistisch in het leven staan kan het als een goedkeuring zijn. Van zie je wel, je draait niet de bak in als je een keer met drank op rijdt of een persoon onzedelijk betast.

Ze kijken op tegen die persoon en kopiëren het gedrag.

Ook als ouder zijnde heb je een voorbeeldfunctie. Als ik de hele boel bij elkaar vloek, niet dat ik het doe, kan ik er vanuit gaan dat Maud dat keurig gaat herhalen. Wel op de oh zo schattige kinder versie, maar toch. Het mag niet en ik wil het ook niet.

Maar de meest simpele dingen kopieert ze van ons. Met de vingers eten, gedag zeggen tegen mensen en een kus geven bij afscheid. Soms vergeet ik het wel eens dat ze dingen kopieert en soms ben ik er te allert op. Maar goed, Maud kan ik wel uitleggen waarom wij keuzes maken en dingen doen.

We zaten vandaag Dennis VS Valerio te kijken, het programma van BNN. De opvolger van VS Katja, en Sophie VS Katja. Maar goed, wel leuk om te zien. Nu moesten de presentatoren zich bewijzen voor het echte ‘man’ zijn. Ik kan weer een hele discussie los laten wat een echte man is, maar dat komt nog wel een keer.

Maar ze waren in een studentenhuis die zo smerig was, verschrikkelijk. De WC lag onder de uitwerpselen, in de keuken lag braaksel en alles maar dan ook alles lag op de grond en was te vies om aan te raken. Dennis en Valerio waren een ‘man’ als ze de boel schoonmaakte. Valerio was zo slim om het toilet over te slaan, je wilt immers geen enge ziektes oplopen.

Daarna een bierspel, wie als eerste dronken was had verloren. Door middel van spelletjes en als je verloren had moest je zuipen. Ik was zeer verbouwereerd dat dit werd uitgezonden op TV. Na de zomervakantie komen weer de dramatische verhalen van ontgroeningen bij studentenvereniging en dat er weer iemand zich in coma gezopen heeft om niet onder te doen van je ‘kameraden’.

En wat laten ze op TV zien?? Hoe meer je zuipt, hoe stoerder je bent. En met kotsen ben je stoer. Dennis gaf daar een goede opmerking over, als je 14 jaar bent kots je als je 18 bent niet meer.

Je hebt als presentator van een populaire tv omroep toch echt een voorbeeldfunctie. Jongeren kijken tegen je op en imiteren je gedrag.

Dit zet jongeren aan tot dit soort spelletjes en dat het stoer is om je volledig klem te zuipen totdat je erbij omvalt.

Volgens mij moet er ook naar gekeken worden wat wel en niet goed is voor de jongeren, of dat het gekeken wordt met ouders. Maar ja, als 16-jarige vond ik het ook niet stoer om met mijn moeder zulke programma’s te kijken.

Maar is het niet een idee dat de programma makers bedenken dat juist op populaire zenders met populaire presentatoren een voorbeeldfunctie hebben. En daar een klein beetje rekening mee houden.

Gisteren gezellig bij vrienden wezen borrelen, drankje, borrelnootjes en slap ouwehoeren.

Van politiek tot aan spelletjes voor de PS2.

Op zo’n avond komt er van alles naar boven, oude grappen, ervaringen en verhalen van anderen.

Toen ik wat jonger was, was ik net zo’n boekenworm als Mathilde (Roald Dahl). Ik verslond ze, stond 2 a 3 keer in de week bij de bieb om boeken te halen. Ik kon me daar helemaal in verliezen, een verhaal kon mij meeslepen naar de andere dimensie. Ik las van alles, van SFI tot aan humor, als het verhaal mij maar in 1 keer pakte. Maar op een gegeven moment is lezen voor studiepikkies, niet stoer, niet cool en weg waren de boeken. De televisie en internet namen de momenten van meeslepen over, GTST kijken was veel stoerder of ATWT. Meeleven met die personages en hun stijl overnemen. En nu is het internet en games, denk aan the SIMS, hoe beter je je best doet, hoe mooier leven je hebt. Een boek lezen?? Ach met de versnellingsknop ben je er zo doorheen. Het Sims leven sleept je mee naar hun dimensie.

Gisteren vertelde een vriendinnetje dat ze het heerlijk vindt om te lezen, lekker op de bank, relaxt niks aan haar hoofd, alleen zij en haar boek. Oh, wat deed me dat denken aan vroeger. Op bank of op bed liggen, mijn boek en ik alleen, geen media, geen geluid. Alleen de vogeltjes die ook probeerde mijn boek te lezen.

Een blik in haar boekenkast eindige in een boek mee nemen naar huis.

Ik hou van boeken die waargebeurd zijn, hoe dramatischer hoe beter. Is denk ik mijn verborgen nieuwsgierigheid, willen weten hoe mensen met situaties omgaan, hoe dramatisch het wel niet is.

Het boek van Kluun ‘Er komt een vrouw bij de dokter..’ iedereen wellicht bekend, vind ik tot nu toe het beste boek. Het eerste boek wat ik las terwijl de tranen over mij wangen rolde, het boek wat een weken lang door mijn hoofd speelde. De keuzes die Kluun maakte waren zo begrijpelijk, maar oh zo sneu voor zijn vrouw. Maar hoe ze dat weer oppakte….terwijl haar einde nadert. Het afscheid van haar kindje……verscheurend verhaal, komisch en recht door zee.

Hoe traumatisch het verhaal van Elisabeth Fritzl ook wel niet is, ik sta bijna te springen om haar boek. Hoe kwam ze die jaren door, wat was haar kracht om door te vechten in zo’n uitzichtloze situatie. Haar verhaal zal vast wel een keer in boekvorm komen, en ja ik koop het wel.

Ik ga het lezen van boeken toch maar weer eens oppakken, het meevaren op andermans verhalen is toch echt heerlijk….